Help cancer survivor get new apartment due to eviction

Update posted by Ifigeneia Sofia Anastasiou On Dec 02, 2017

English text follows:

16th of April 2016: It was a bright, almost summer-like morning, with the sun shining in the magnificent blue of the Athenian sky. I could hear the sound of friends and relatives talking and laughing while I was getting ready, as soon I would leave the house with my loved one and a couple of hours after that, a City Hall officiant would pronounce us husband and wife. It was my wedding day, and it was a DIY wedding that we had crazy fun organizing with my then fiancé from scratch. Just a couple of weeks back, I was lucky enough to close a great deal and sign a contract for a difficult but intriguing translation I really wanted to do, so I was double happy. I had my great husband to be, a new work project, our much beloved and spoiled pets, my closest friends and relatives around, I was strong and healthy, and I could dream for a baby in the near future.

Or so I thought.

Five months forward, and with me totally lost on marital bliss, I was taking a shower when I felt a lump in my right breast. I wasn't so worried at first, as I was always on time for my annual mammograms and ultra sounds, since I was 29 years old, due to heavy family history of breast cancer, and it was less than a year since my last annual check up. But I didn't ignore it either. So, when a week passed and the lump was still there, it was time to start the hospital rounds. It all happened in a day. Doctor after doctor, test after test till the afternoon found me in a breast surgeon's office. He wanted to operate on me. He was optimist and thought the small tumor was probably benign, but he could detect a couple more in my other breast, so he wanted to perform a bilateral lumpectomy. Some twenty days later I was under the knife for the first time in my life. A whole agonizing month had to pass so we could have the biopsies results.

Both tumors were cancerous. Surgeon and all doctors were shocked and surprised. And if they were shocked and surprised, I was at least dumbfounded. I had cancer. Bilateral cancer. DCIS/IDC, Stage IA, Grade 1.

Every doctor I visited for second (and third, fourth, yep count till seven please) opinion was ecstatic that we caught it so early, but at the same time, they all advised me to go for a bilateral mastectomy. It was the craziest, hardest decision ever. It took a lot of crying, a lot of fear, a lot of anxiety, to make up my mind. But I did.

Two months later, I was in a new hospital, getting ready for the double mastectomy, sentinel lymph node biopsy, and phase one reconstruction surgery. Soon after that came another nasty surprise: the biopsy of my removed breast tissue showed one more small cancer, not detected by machines and tests. And some weeks later, the final blow: our dream of having a baby was already out of the window, I just did not know it yet, since I had to be on hormone blocker drug for at least 5 years and I was already hitting forty. We cried with my husband, and then decided that our babies will have four paws, and maybe later we would be lucky enough to adopt a child. So I bit the bullet, and tried to find some normality in my life again.

Unfortunately, I developed lymphedema in both my arms, and frozen shoulder syndrome on my right side (very common side effects from the mastectomy and/or breast cancer treatments). I could not perform everyday tasks, as getting dressed and undressed, comb or wash my hair, shower, wash dishes, take the clothes out of the washing machine, open a jar of mayo, let alone work on a keyboard again, translating literature. I had to cancel my translating contract. I was not able anymore to respond to the demands and deadlines of my work, and I did not know what the future would hold for me, or if I had a future at all.

As a result, our financial situation got worse and worse. All the money we had on the side have been spend during this year on medical expenses, hospitalization time, tests, drugs, the lady who was cleaning the house once in a while, as I was most of the time in bed, with both my hands almost useless, too tired and too much in pain to really do anything.

My husband is doing his best to cover the expenses of my illness, physiotherapy sessions, medical visits, our everyday living, the cost of caring for our pets and giving me the support and help I need on my everyday life. But month after month, things were getting tougher, as due to the severe economical crisis in Greece he is now working part time. We could barely stay afloat and all that with a new surgery approaching, as in 2 weeks time I'll be again in hospital for phase two reconstruction surgery.

I thought I was dealing with everything as best as I could given the circumstances, but a few days back, the landlord called. He informed us that he will sell the house soon due to unforeseen financial needs, so we need to be ready to leave. Our lease contract expires at the end of the year, and according to local law, landlord is not obliged to renew it if he does not want to. All you have, is one month after the expiration date to move out, which means we need to find a new apartment like yesterday.

Besides the extremely narrow time frame with my upcoming surgery, we just can't afford the cost of finding a new place, i.e. pay the 3 rents as is the standard here, the movers, the fee for the new apartment's electricity supply, and some essential home appliances we are going to need, such as an electric cooker and a new fridge (our apartment was semi-furnished regarding kitchen appliances).

This is were I come to ask for your help.

Writing my story was a difficult thing. It still brings back so many dark memories, and everything is still raw. It was even more difficult for me to ask help from strangers, as I was always very independent, but now it's time to be humble and let go of my pride.

I want to give thanks in advance from the bottom of my heart, to any of you who are willing to give whatever in this rough time of our lives.

It means so much to me, my husband and our fur babies.

God bless you all!

*Numerous studies have shown that a huge amount of breast cancer patients and survivors struggle financially. For example, a study conducted by American Cancer Organization and published online by Cancer journal, reveals that:

28.7% of survivors reported at least one financial problem resulting from cancer diagnosis, treatment, or long-term side effects of treatment. Of all 19.6 million survivors:

  • 20.9% worried about paying large medical bills
  • 11.5% were unable to pay for medical visits
  • 7.6% borrowed money, went into debt, or declared bankruptcy
  • 8.6% said they made other financial sacrifices

Compared with cancer survivors who did not face financial problems, those who did had lower physical and mental health-related quality of life, higher risk for depression and psychological distress, and were more likely to worry about cancer coming back. The more financial problems survivors faced, the more their mental health-related quality of life decreased. Cancer survivors who had to borrow money or declare bankruptcy had the worst physical and mental health-related quality of life. The researchers estimate that approximately 1.5 million cancer survivors in the US are in this situation.

Source


Greek text follows:

Για τους Έλληνες φίλους:

16 Απριλίου 2016: Ήταν ένα φωτεινό, σχεδόν καλοκαιρινό πρωινό, κι ο ήλιος έλαμπε στο υπέροχο γαλάζιο του Αττικού ουρανού. Άκουγα τον ήχο από τα γέλια και τις κουβέντες συγγενών και φίλων ενόσω ετοιμαζόμουν, μια που σύντομα θα έφευγα από το σπίτι με τον αγαπημένο μου, και κανά δυο ώρες αργότερα, ο αντιδήμαρχος θα μας ονόμαζε συζύγους. Ήταν η μέρα του γάμου μου, κι ήταν ένας γάμος που ετοιμάσαμε από το μηδέν εγώ κι ο τότε αρραβωνιαστικός μου, διασκεδάζοντας απίστευτα στην όλη διαδικασία. Μόλις δυο εβδομάδες νωρίτερα, είχα την τύχη να κλείσω ένα εξαιρετικό συμβόλαιο για μια δύσκολη αλλά ενδιαφέρουσα μετάφραση που ήθελα πολύ να κάνω, έτσι η χαρά μου ήταν διπλή. Είχα τον υπέροχο μέλλοντα σύζυγό μου, μια νέα δουλειά στα σκαριά, ήμουν δυνατή και υγιής, και μπορούσα να ονειρεύομαι ένα μωρό στο μέλλον.

Ή έτσι νόμιζα.

Πέντε μήνες μετά, μ' εμένα ακόμη στο έβδομο συννεφάκι της ευτυχίας του γάμου, έκανα ντους όταν άγγιξα έναν ογκίδιο στο δεξιό μου στήθος. Στην αρχή δεν ανησύχησα ιδιαίτερα, καθώς ήμουν πάντα συνεπής στις μαστογραφίες και τους υπερήχους από τότε που ήμουν 29 χρόνων, εξαιτίας μεγάλου οικογενειακού ιστορικού σε καρκίνους του μαστού, και δεν είχε καν περάσει ακόμη χρόνος από το περσινό ετήσιο τσεκάπ μου. Όμως δεν το αγνόησα, κι όταν πέρασε μια εβδομάδα και το ογκίδιο ήταν ακόμη εκεί, άρχισε το τρέξιμο στα νοσοκομεία. Όλα συνέβησαν μέσα σε μια μέρα. Γιατρό μετά τον γιατρό, εξετάσεις επί εξετάσεων, ώσπου ήρθε το απόγευμα και βρέθηκα στο γραφείο ενός χειρουργού μαστού. Ήθελε να προχωρήσουμε σε επέμβαση. Ήταν αισιόδοξος, θεωρώντας πως το μικρό ογκίδιο ήταν κατά πάσα πιθανότητα καλοήθες μόρφωμα, αλλά διέκρινε κανά δυό ακόμη στο άλλο μου στήθος, οπότε ήθελε να προβούμε σε αμφοτερόπλευρη ογκεκτομή. Κάπου είκοσι μέρες αργότερα βρισκόμουν κάτω από το χειρουργικό νυστέρι για πρώτη φορά στη ζωή μου. Ένας ολόκληρος μήνας γεμάτος αγωνία πέρασε καθώς περιμέναμε τα αποτελέσματα των βιοψιών.

Και οι δύο όγκοι ήταν καρκινικοί. Μεγάλη έκπληξη και σοκ για τον χειρουργό και τους γιατρούς. Κι αν εκείνοι ήταν έκπληκτοι και σοκαρισμένοι, εγώ ένιωθα λες κι είχε ανοίξει η γη κάτω από τα πόδια μου. Είχα καρκίνο. Αμφοτερόπλευρο καρκίνο. DCIS/IDC, Stage IA, Grade 1.

Κάθε γιατρός που επισκέφθηκα για δεύτερη (και τρίτη, και τέταρτη, ναι μετρήστε παρακαλώ μέχρι τις επτά) γνώμη, ενθουσιαζόταν που το είχαμε εντοπίσει τόσο νωρίς, παρόλα αυτά με συμβούλευε να προχωρήσω σε αμφοτερόπλευρη μαστεκτομή. Ήταν η πιο παράλογη, η πιο δύσκολη απόφαση που χρειάστηκε να πάρω ποτέ. Χρειάστηκε πολύ κλάμα, πολύς φόβος, πολύ στρες για να πάρω αυτή την απόφαση. Όμως την πήρα.

Δυο μήνες αργότερα, βρισκόμουν σε ένα νέο νοσοκομείο, κι ετοιμαζόμουν για τη διπλή μαστεκτομή με βιοψία των λεμφαδένων και με ταυτόχρονη πρώτη φάση αποκατάστασης. Πολύ σύντομα ακολούθησε άλλη μια άσχημη έκπληξη: η βιοψία του μαστικού αδένα που αφαιρέθηκε έδειξε έναν ακόμη μικρό καρκινικό όγκο, που δεν είχε ανιχνευθεί ούτε από τα μηχανήματα, ούτε από τις εξετάσεις. Λίγες εβδομάδες αργότερα, ήρθε το τελειωτικό χτύπημα: το όνειρό μας για ένα μωρό είχε ήδη γίνει καπνός, απλώς εγώ δεν το ήξερα ως τότε. Βλέπετε, έπρεπε να ξεκινήσω φαρμακευτική αγωγή με αναστολείς ορμονών για τουλάχιστον πέντε χρόνια, και ήδη είχα μπει στα σαράντα. Κλάψαμε αγκαλιά με τον άντρα μου, κι έπειτα είπαμε ότι τα μωρά μας θα έχουν γούνα και τέσσερις πατούσες, κι ίσως στο μέλλον να στεκόμασταν τυχεροί και να υιοθετούσαμε ένα παιδί. Έσφιξα λοιπόν τα δόντια, και προσπάθησα να βρω ξανά έναν ρυθμό ομαλότητας στη ζωή μου.

Δυστυχώς, ανέπτυξα λεμφοίδημα και στα δύο μου χέρια, και σύνδρομο παγωμένου ώμου στον δεξιό μου ώμο (και τα δύο πολύ συχνές παρενέργειες ενός χειρουργείου μαστεκτομής και/ή και των θεραπειών κατά του καρκίνου). Δεν μπορούσα να φέρω εις πέρας καθημερινά πράγματα, όπως να ντυθώ ή να γδυθώ, να χτενίσω ή να λούσω τα μαλλιά μου, να κάνω μπάνιο, να πλύνω τα πιάτα, να βγάλω τα ρούχα από το πλυντήριο, να ανοίξω ένα βάζο με μαγιονέζα, πόσω μάλλον να δουλέψω ξανά στο πληκτρολόγιο, μεταφράζοντας λογοτεχνία. Αναγκάστηκα να διακόψω το συμβόλαιο μετάφρασης που είχα, καθώς δεν μπορούσα πλέον να ανταπεξέρθω στις υποχρεώσεις τις εργασίας μου και να τηρήσω τους χρόνους παράδοσης, ενώ δεν ήξερα τι μου επεφύλασσε το μέλλον, ή αν είχα κάποιο μέλλον εδώ που τα λέμε.

Ως αποτέλεσμα, η οικονομική μας κατάσταση πήγε από το κακό στο χειρότερο. Όσα χρήματα είχαμε στην άκρη ξοδεύτηκαν στη διάρκεια αυτού του χρόνου σε ιατρικά έξοδα, νοσηλεία, εξετάσεις, φάρμακα, αμοιβές ιατρών, την κοπέλα που καθάριζε κάπου κάπου το σπίτι μας γιατί ήμουν τον περισσότερο καιρό στο κρεβάτι, με σχεδόν αχρηστευμένα τα χέρια μου και πονούσα υπερβολικά για να κάνω οτιδήποτε.

Ο άντρας μου έκανε και κάνει ό,τι καλύτερο μπορεί για να καλύψει τα έξοδα της ασθένειάς μου, τις ιατρικές επισκέψεις, τα κόστη των φυσιοθεραπειών, το κόστος της καθημερινής μας ζωής, το κόστος της φροντίδας των κατοικιδίων μας, και να μου παρέχει την στήριξη και βοήθεια που χρειάζομαι στην καθημερινότητά μου. Όμως μήνα με το μήνα τα πράγματα δυσκόλεψαν ακόμη πιο πολύ, αφού εξαιτίας της σφοδρής οικονομικής κρίσης στην Ελλάδα, εκείνος εργάζεται πλέον περιστασιακά. Με το ζόρι τα βγάζουμε πέρα, κι όλα αυτά ενώ πλησιάζει ένα νέο χειρουργείο, καθώς σε δυο εβδομάδες θα βρεθώ ξανά στο νοσοκομείο για τη δεύτερη φάση της αποκατάστασης.

Πίστευα ότι το πάλευα όσο καλύτερα μπορούσα, δεδομένων των συνθηκών, αλλά λίγες μέρες νωρίτερα τηλεφώνησε ο ιδιοκτήτης του σπιτιού. Μας ενημέρωσε ότι σύντομα το σπίτι θα πωληθεί λόγω έκτακτης οικονομικής ανάγκης, οπότε πρέπει να ετοιμαζόμαστε για αποχώρηση. Το μισθωτήριο συμβόλαιό μας λήγει στο τέλος του χρόνου, και σύμφωνα με τον ισχύοντα νόμο, ο ιδιοκτήτης δεν έχει υποχρέωση να το ανανεώσει αν δεν το επιθυμεί. Το μόνο που έχεις ως ενοικιαστής, είναι ένας μήνας περιθώριο μετά τη λήξη του συμβολαίου, οπότε επείγει να βρεθεί ένας νέος διαμέρισμα.

Πέρα από το εξαιρετικά στενό χρονικό περιθώριο, και με την επερχόμενη εγχείρηση στη μέση, δεν έχουμε τη δυνατότητα να ανταπεξέλθουμε οικονομικά στα έξοδα εύρεσης ενός νέου σπιτιού, όπως τα τρία ενοίκια που απαιτούνται κατά το σύνηθες, το κόστος της ίδιας της μετακόμισης και των μεταφορέων, την εγγύηση για την νέα ηλεκτροδότηση του καινούριου ακινήτου, και κάποιες οικιακές συσκευές που θα χρειαστούν, όπως ηλεκτρική κουζίνα και ψυγείο (τα υπάρχοντα ανήκουν στον ιδιοκτήτη).

Κι εδώ έρχομαι να ζητήσω τη βοήθειά σας.

Το να γράψω την ιστορία μου ήταν δύσκολο. Μου ξυπνά πολλές σκοτεινές αναμνήσεις, κι οι πληγές είναι ακόμη νωπές. Ήταν ακόμη πιο δύσκολο να ζητήσω βοήθεια από αγνώστους, μια που πάντα υπήρξα εξαιρετικά ανεξάρτητη, τώρα όμως είναι ώρα να βάλω μπροστά την ταπεινότητα και στην άκρη την περηφάνια μου.

Θέλω να ευχαριστήσω εκ των προτέρων κι από τα βάθη της καρδιάς μου, τον καθένα από εσάς που θα προθυμοποιηθεί να προσφέρει ό,τι μπορεί για να βοηθήσει σε αυτή τη δύσκολη ώρα της ζωής μας.

Η κίνησή σας σημαίνει πάρα πολλά για μένα, τον άντρα μου και τα γατόπαιδά μας.

Ο Θεός να σας έχει όλους καλά.

Για φίλους στην Ελλάδα που θα ήθελαν να βοηθήσουν αλλά προτιμούν να καταθέσουν απευθείας σε τράπεζα, υπάρχει λογαριασμός Εθνικής στο όνομά μου (Αναστασίου Ιφιγένεια Σοφία του Κωνσταντίνου) με αριθμό GR0801100690000006972941667 Μπορείτε να χρησιμοποιήσετε ως αιτιολογία "δώρο για την Ιφιγένεια" –και "δώρο για τις γάτες" να γράψετε, θα το χαρούμε εξίσου.



*Πολυάριθμες μελέτες του εξωτερικού, έχουν δείξει ότι ένας τεράστιος αριθμός ασθενών με καρκίνο του μαστού ή επιζώντων αντιμετωπίζουν οικονομικές δυσκολίες. Για παράδειγμα, μια μελέτη που διεξήχθη από τον Αμερικανικό Οργανισμό για τον Καρκίνο και δημοσιεύθηκε ηλεκτρονικά από το περιοδικό Cancer, αποκαλύπτει ότι:Το 28,7% των επιζώντων ανέφερε τουλάχιστον ένα οικονομικό πρόβλημα που προέκυψε από τη διάγνωση, τη θεραπεία ή τις μακροχρόνιες παρενέργειες της θεραπείας. Από τα 19,6 εκατομμύρια επιζώντες:

  • To 20.9% δυσκολεύεται να αποπληρώσει υπέρογκους ιατρικούς λογαριασμούς
  • Το 11.5% δεν είναι σε θέση να πληρώσει ιατρικές επισκέψεις
  • Το 7.6% αναγκάστηκε να στραφεί σε τραπεζικό δανεισμό, να βουτηχτεί στα χρέη ή να δηλώσει πτώχευση
  • Το 8.6% δήλωσε ότι έκανε άλλες οικονομικές θυσίες

Σε σύγκριση με τις ασθενείς και επιζούσες που δεν αντιμετώπιζαν οικονομικά προβλήματα, οι υπόλοιπες είχαν χαμηλότερη ποιότητα ζωής σε σχέση με τη σωματική και ψυχική τους υγεία, υψηλότερες πιθανότητες για κατάθλιψη και ψυχολογικά προβλήματα, ενώ ανησυχούν περισσότερο για την τυχόν επιστροφή του καρκίνου. Οι ασθενείς και επιζούσες που αναγκάστηκαν να προβούν σε τραπεζικό δανεισμό, ή να χρεοκοπήσουν είχαν τη χειρότερη ποιότητα ζωής.Οι ερευνητές εκτιμούν ότι περίπου 1,5 εκατομμύρια επιζώντες στον καρκίνο στις ΗΠΑ βρίσκονται σε αυτή την κατάσταση.Θεωρώ πως στην Ελληνική πραγματικότητα τα πράγματα είναι χειρότερα, παρότι δεν υπάρχουν σοβαρές έρευνες με στατιστικά αποτελέσματα.

Add a Comment

Donate €20.00 Or More

Photos of our cats in the new apartment, feeling safe and sound in it

0 Backers

Donate €50.00 Or More

Postcard and small souvenir from Greece

0 Backers

Donate €100.00 Or More

Handmade soap from Greek extra virgin olive oil (scented or not)

0 Backers

Donate €150.00 Or More

50ml bottle of extra virgin olive oil from Sparta infused with fresh Cretan oregano

0 Backers

Donate €250.00 Or More

Box with 50ml extra virgin olive oil from Sparta, infused with fresh Cretan oregano, thyme or rosemary, traditional olive paste made from Kalamata olives, bag with organic Greek Lemon Verbena dried leaves for tea, bag with Cretan dried oregano

0 Backers

Donate €500.00 Or More

Box with 50ml extra virgin olive oil from Sparta, infused with fresh Cretan oregano, thyme or rosemary, jar with traditional olive paste made from Kalamata olives, 50 ml jar with Cretan thyme honey, bag with organic Greek Lemon Verbena dried leaves for tea, bag with Cretan dried oregano, Acropolis postcard, small Greek souvenir

0 Backers

photo

Anonymous

Backed with €20.00 On Dec 05, 2017

photo

Anonymous

Backed On Nov 25, 2017 Amount Hidden

photo

Mina Argyraki

Backed with €2.00 On Nov 25, 2017

photo

You will get your photo, girl :)

Ifigeneia Sofia Anastasiou

Posted On Nov 25, 2017

photo

Ε. An

Backed with €20.00 On Nov 25, 2017

Add a Comment

photo

Ifigeneia Sofia Anastasiou

Campaign Owner

send a message

photo

Demetri Stamatopoulos

Social Media Manager and Funds Captain

send a message

photo

Mina Argyraki

Following Since Nov 25, 2017

Create Support Campaign

Can’t Donate? Sharing Helps Too!

Did you know a 10 second Facebook share raises an average of €25??

Share on